تبليغاتX
شب پرستاره
نجوم و هوافضا

کهکشان هاي نامنظم

یکی از انواع اصلی کهکشان ها، عبارت است از کهکشان های بی نظم. ترکیب ستاره ای آنها عموما مشابه کهکشان های مارپیچی است ولی در ساختارشان بازوهای مشخص وجود ندارد. کهکشانهای نا منظم را به این علت چنین نامیده اند که هیچ گونه تقارن یا ساختار مشخصی ندارند.
ايليا تيموري
یکی از انواع اصلی کهکشان ها، عبارت است از کهکشان های بی نظم. ترکیب ستاره ای آنها عموما مشابه کهکشان های مارپیچی است ولی در ساختارشان بازوهای مشخص وجود ندارد. کهکشانهای نا منظم را به این علت چنین نامیده اند که هیچ گونه تقارن یا ساختار مشخصی ندارند.

Iابرماژلان بزرگ کهکشان نامنظم نوع


آنها هسته واضحی هم ندارند، اما در صورت وجود، گاهی به شکل میله دیده می شود. همه کهکشان های بی نظم دارای مقادیر زیادی ستاره جوان، گاز و غبار هستند. خوشه های ستاره ای موجود در آنها، در مقایسه با یک کهکشان مارپیچی که همان جمعیت کلی را دارد، بسیار زیاد است. وجه مشخصه یک کهکشان بی نظم معمولی، جوانی آن است. بیشترین نور آنها، از تعداد زیادی ستاره جوان و درخشان و ابرهای نورانی گسیل می شود. کهکشانهای بی نظم همانند کهکشانهای مارپیچی ولی به دلایلی که تا کنون ناشناخته مانده است، بازوهای مارپیچی در آنها شکل نمی گیرد. واقعیت این است که در برخی از آنها، چیزی شبیه به بازوهای ابتدایی، بازوهای واپیچیده و یا بازوهایی که به طور جزئی شکل گرفته اند، دیده می شود و از این رو گمان می رود که ارتباط نزدیکی بین کهکشان های مارپیچی Sc و کهکشانهای بی نظم وجود داشته باشد.
 

 
 
این کهکشانها شامل دو نوع فرعی اند، کهکشان نامنظم I که نمونه آن ابر ماژلانی بزرگ است و کهکشان نامنظم II که شبیه NGC۶۸۲۲ است، کهکشان نامنظم I با ستارگان نوع O و B و نواحی هیدروژن یونیده (H II) ، مشخص می شود، و چند نمونه آنها نشانه ای از بازوهای مارپیچی دارند. طبقه بندی نامنظم II انواع کهکشانی گوناگون را در بر می گیرد، از جمله آنها که گسیلهای غیر عادی، محتوای غبار غیرعادی، برهم کنشهای کشندی یا خصلت انفجاری و فوران ماده با شدت زیاد، نشان می دهند (فوران ماده از این نوع کهکشان به صورت رشته هایی است که از هسته به سوی خارج امتداد می یابند). این نوع کهکشان ابری خاص را می توان به صورت کهکشان انفجاری نیز طبقه بندی کرد، که از آن چندین نوع دیگر هم یافت می شود ( مانند M۸۷ ). در نوع II عمدتا کهکشانها بی شکل اند و به ستارگان تفکیک نمی شوند. چنین کهکشانهایی با گرد و غبار بین ستاره ای جذب خاصی را نشان می دهند و نشر گازی نیز توسط آنها مشاهده شده. کهکشان M۸۲ یک کهکشان II است این کهکشان از آن جهت قابل توجه است که مواد گرد وغباری به طور وسیع نور ستارگان را آنچنان می پوشانند که منفجر شده به نظر می رسد.
لازم به ذکر است که همه کهکشانها با رده بندی ساده هابل مطابقت ندارند، زیرا برخی از آنها بسیار عجیبند. دلایلی در دست است که این کهکشانهای خاص با رویدادی شدید و ویران کننده انفجاری رو به رو هستند و در نتیجه به آمیزه ای از ستاره، گاز و غبار تبذیل شده اند که قابل رده بندی نیستند.

IIنوع NGC6822 کهکشان نامنظم 


به طور کلی برای کهکشان های بی نظم می توان ویژگی های زیر را قائل بود :
قطر : ۱۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ سال نوری
جرم : ۷^۱۰ تا ۹^۱۰ جرم خورشیدی
درخشندگی : خورشید * ۷^۱۰
غبار : ۲ تا ۵ درصد
گاز (خنثی) : ۱۰ تا ۱۳ درصد
انواع ستارگان : جوان (آبی)

+ نوشته شده در  Mon 9 Jul 2007ساعت 6 PM  توسط A^2  | 

The brightest stellar explosion ever recorded may be a long-sought new type of supernova, according to observations by NASA's Chandra X-ray Observatory and ground-based optical telescopes. This discovery indicates that violent explosions of extremely massive stars were relatively common in the early universe, and that a similar explosion may be ready to go off in our own galaxy.

Artist's illustration of supernova SN 2006gy "This was a truly monstrous explosion, a hundred times more energetic than a typical supernova," said Nathan Smith of the University of California at Berkeley, who led a team of astronomers from California and the University of Texas in Austin. "That means the star that exploded might have been as massive as a star can get, about 150 times that of our sun. We've never seen that before."

Image at right: Artist's illustration of supernova SN 2006gy. Credit: Illustration: NASA/CXC/M.Weiss; X-ray: NASA/CXC/UC Berkeley/N.Smith et al.; IR: Lick/UC Berkeley/J.Bloom & C.Hansen + Full caption/large image

Astronomers think many of the first generation of stars were this massive, and this new supernova may thus provide a rare glimpse of how the first stars died. It is unprecedented, however, to find such a massive star and witness its death. The discovery of the supernova, known as SN 2006gy, provides evidence that the death of such massive stars is fundamentally different from theoretical predictions.

"Of all exploding stars ever observed, this was the king," said Alex Filippenko, leader of the ground-based observations at the Lick Observatory at Mt. Hamilton, Calif., and the Keck Observatory in Mauna Kea, Hawaii. "We were astonished to see how bright it got, and how long it lasted."

The Chandra observation allowed the team to rule out the most likely alternative explanation for the supernova: that a white dwarf star with a mass only slightly higher than the sun exploded into a dense, hydrogen-rich environment. In that event, SN 2006gy should have been 1,000 times brighter in X-rays than what Chandra detected.

"This provides strong evidence that SN 2006gy was, in fact, the death of an extremely massive star," said Dave Pooley of the University of California at Berkeley, who led the Chandra observations.

The star that produced SN 2006gy apparently expelled a large amount of mass prior to exploding. This large mass loss is similar to that seen from Eta Carinae, a massive star in our galaxy, raising suspicion that Eta Carinae may be poised to explode as a supernova. Although SN 2006gy is intrinsically the brightest supernova ever, it is in the galaxy NGC 1260, some 240 million light years away. However, Eta Carinae is only about 7,500 light years away in our own Milky Way galaxy.

"We don't know for sure if Eta Carinae will explode soon, but we had better keep a close eye on it just in case," said Mario Livio of the Space Telescope Science Institute in Baltimore, who was not involved in the research. "Eta Carinae's explosion could be the best star-show in the history of modern civilization."

Supernovas usually occur when massive stars exhaust their fuel and collapse under their own gravity. In the case of SN 2006gy, astronomers think that a very different effect may have triggered the explosion. Under some conditions, the core of a massive star produces so much gamma ray radiation that some of the energy from the radiation converts into particle and anti-particle pairs. The resulting drop in energy causes the star to collapse under its own huge gravity.

After this violent collapse, runaway thermonuclear reactions ensue and the star explodes, spewing the remains into space. The SN 2006gy data suggest that spectacular supernovas from the first stars - rather than completely collapsing to a black hole as theorized - may be more common than previously believed.

"In terms of the effect on the early universe, there's a huge difference between these two possibilities," said Smith. "One pollutes the galaxy with large quantities of newly made elements and the other locks them up forever in a black hole."

The results from Smith and his colleagues will appear in The Astrophysical Journal. NASA's Marshall Space Flight Center, Huntsville, Ala., manages the Chandra program for the agency's Science Mission Directorate. The Smithsonian Astrophysical Observatory controls science and flight operations from the Chandra X-ray Center in Cambridge, Mass. Additional information and images are available at:

http://www.nasa.gov/chandra/
+ نوشته شده در  Tue 8 May 2007ساعت 11 AM  توسط A^2  | 

تحقيقاتي كه به تازگي توسط دو فيزيكدان انجام شده نشان مي دهد كه ميزان ماده از ميزان انرژ‍ي موجود در جهان براي هميشه بيشتر خواهد بود . 

 

انشتين نشان داد كه ماده و انرژي نسخه هاي متفاوتي از يكديگر هستند . او با ارائه ي فرمول E=mc2  نشان داد كه چه ميزان انژي از تبديل جرم هر ماده مي توان بدست آورد .

در حال حاضر ما قادريم قسمت اعظم جهان خود را مشاهده كنيم اما با انبساط جهان ، اجسام دوردست هر لحظه سريع تر از ما دور دور مي شوند و روزي مي رسد كه اين اجسام با سرعتي كه فراتر از سرعت نور به نظر خواهد رسيد از ما دور خواهند شد و در آن هنگام ما تنها مي توانيم اجرام موجود در خوشه ي كهكشاني محلي خود را تماشا كنيم . هنگامي كه سرعت جسمي از سرعت نور فراتر رود آن جسم با توجه به فرمول انشتين به تشعشعات انرژي تبديل خواهد شد .

با توجه به اين نظريه اكنون فيزيكدان ها و كيهان شناسان بر اين باورند كه تريليون ها سال ديگر تمام ماده ي موجود در جهان به تشعشعات انرژي تبديل خواهد شد.

اما فشار ماده ي تاريك يا همان نيرويي كه باعث شتاب گرفتن جريان انبساط عالم مي شود شايد بتواند پيشگويي بالا را به نفع ماده تغيير دهد .دو فيزيكدان به نام هاي Lawrence Krauss  و Robert Scherrer به تازگي با ارائه ي مقاله اي در نشريه ي Physical Review  اعلام كردند تا زماني كه ماده ي تاريك باعث انبساط جهان مي شود ، نسبت ميان ماده و تشعشعات انرژي تقريبا همين گونه باقي خواهد ماند .

Krauss و   Scherrer محاسبه كرده اند كه تشعشات انرژي كه ازمحو شدن ماده بوجود آمده اند با همان سرعت بوجود آمده ، رقيق خواهند شد و نسبت ميان ماده و انرژي همانگونه كه هست باقي مي ماند :

هنگامي كه مقداري ماده در اين فرايند به تشعشع انرژي تبديل مي شود ، انرژي تاريك فاصله ي ميان فوتون هاي آن را افزايش مي دهد و باعث كاهش انرژي و غلظت آن در جهان مي شود . اين فرايند باعث خواهد شد تا ميزان ماده براي هميشه بر ميزان انزژي در جهان چيره باشد .

+ نوشته شده در  Sun 6 May 2007ساعت 9 AM  توسط A^2  | 
An inspiring Hubble mosaic of Stephan's Quintet
“The future starts today”- One step closer to shaping ‘Cosmic Vision 2015-2025’
 
17 April 2007
Enthusiasm and a large number of responses from the European scientific community marked the first step in defining ESA’s scientific programme for the period 2015-2025.
 
“The future starts today” said ESA’s Director General Jean-Jacques Dordain, addressing the community on 11 April 2007.

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  Wed 18 Apr 2007ساعت 11 AM  توسط A^2  | 
من, کوانتوم , زندگی


یکی بود یکی نبود.
غیر از .... نمی دونم ,میگن اولش هیچی نبود....یه دفعه همه جا روشن شد و گرم....یه عالمه چيز باسرعت خیلی زیاد پرتاب شدند و اونقدر بهم برخورد کردند تا کم کم سرعتشون کم شد و سردتر شدند و شدند...کهکشان ..و منظومه ..و ستاره ..و سیاره ..و من و شما......یعنی ما از همون چیزی ساخته شدیم که آسمون و همه ستاره هاش..پس چرا ما نشدیم ستاره..و ننشستیم یه جای دور توی آسمون؟!واسه همینم اومدیم که از کار خلقت سر در بیاریم و بفهمیم چی شد که اینجوری شد..هر چی ساختیم و گفتیم یه جاش غلط بود ..یه چيزی کم داشت... ما مونده بودیم بیرون و همه چی رو میدیدیم غیر از خودمون.”جهان مثل ساعت کار میکند“,“جهان احتیاج به ناظر ندارد“.....این یعنی ما جداییم از اون چيزی که از اول همه رو خلق کرد. ولی یه رابطه ای پیدا کرديم..یه سری قانون و فرمول که میگه ”جهان بدون حضور ما متفاوت خواهد بود“...و این یعنی....من هستم.و.......
این مقاله برگرفته از وب سایت آقای نوید متین مقدم می بشاد.

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  Tue 20 Feb 2007ساعت 11 AM  توسط A^2  | 
Existenc e of Negative Mass

Based on Einstein’s Equati on E=mc2

متن مقاله به شكل PDF ميباشد. جهت دانلود روي لينك زير كليك نماييد:

 Existence of Negative Mass Based On Einstein's Energy Equation

Dr. Rasul Javahey

سايز فايل : 260KB

آرم شبکه هوپا


+ نوشته شده در  Wed 7 Feb 2007ساعت 10 AM  توسط A^2  | 
نوري را تصور كنيد كه حدود 5/2 ميليون سال پيش از كهكشاني گسيل شده و سرانجام امشب به چشمان شما مي‌رسد؛ اين كهكشان آندرومداست كه نورش از نسل بشر هم كهن‌تر است و اين نور كهن هنوز رصدگران را مبهوت مي‌كند.
ترجمه فرهاد ذكاوت‌
نوري را تصور كنيد كه حدود ۵/۲ ميليون سال پيش از كهكشاني گسيل شده و سرانجام امشب به‌چشمان شما مي‌رسد؛ اين كهكشانِ آندرومداست (۳۱M) كه نورش از نسل بشر هم كهن‌تر است و اين نور كهن هنوز رصدگران را مبهوت مي‌كند.

معمولاً مردم سئوالاتي از اين دست مي‌پرسند: <اخترشناسان چگونه فواصل گسترده تا كهكشان‌هاي مختلف را اندازه‌گيري مي‌كنند؟> در پاسخ به‌چنين سئوالاتي كهكشان آندرومدا نقش محوري بازي مي‌كند و اين پاسخ‌ها تصوير ما را از عالم مي‌سازد.

داستان آندرومدا، به‌كمك هاليوود، يكي از معروف‌ترين داستان‌هاست. فيلم <برخورد غول‌ها> محصول سال ۱۹۸۱ بيانگر داستان برساوش، قهرمان يوناني، است.

خدايان براي برساوش هدايايي آوردند و او بي‌تاب بود كه زودتر آنها را امتحان كند. پس صَندَل‌هاي بالدار خود را به‌پا كرد و به‌جزيره‌اي رفت كه <گورگون مدوزا>‌ي مخوف در آنجا بود؛ هيولايي نفرين‌شده كه هر كس به‌چشمانش مي‌نگريست به‌سنگ تبديل مي‌شد. موهاي <مدوزا>، كه هر كدام مارِ زنده‌اي بود، او را عصبي‌تر مي‌كردند. برساوش از انعكاس نور در سِپرش براي به‌دام انداختن او استفاده كرد و با يك ضربه شمشير سرش را قطع كرد. مارها همچنان پيچ و تاب مي‌خوردند كه برساوش سر را در كيسه‌اي جادويي انداخت و به‌پرواز درآمد. در راه بازگشت، آندرومداي زيبارو را ديد كه بر صخره‌هاي كناره دريا به‌زنجير كشيده شده بود و اژدهايي دريايي، به‌نام قِيطُس، قصد داشت آن طُعمهِ زيبا را بِبلعد. قيطس بسيار بزرگ‌تر از آن بود كه برساوش، حتي با شمشير جادويي خود، قادر به‌كشتنش باشد. برساوش لحظه‌اي انديشيد، سرِ <مدوزا> را از كيسه بيرون آورد و مقابل چشمان قيطس نگه‌داشت و او را به‌سنگ تبديل كرد. برساوش پس از نجات آندرومدا با او ازدواج كرد.

اخترشناسان دوران گذشته مجذوب زيبايي صورت فلكي آندرومدا و مبهوت لكهِ نور كِدِر در آن بودند. اين لكهِ نورانيِ كِدِر به‌سحابي بزرگ معروف شده بود، زيرا نه چشمان بشر و نه تلسكوپ‌هاي اوليه نمي‌توانستند هويتش را تشخيص دهند.

براي بيشتر اخترشناسان آماتور، ۳۱ M دورترين جرمي است كه با چشمان غيرمسلح مي‌توان ديد (رصدگران تيزبين ۳۳M را نيز مي‌بينيد). حتي در بهترين شرايط رصدي، بدون دوربين دو‌ چشمي و تلسكوپ، مي‌توانيد جرم پَخِ كِدِر و كشيده‌اي را به‌قطر يك درجه ببينيد. اين اندازه دو برا بر قطر ماه كامل است.

در اوايل دهه ۱۹۵۰، روبِر ژونكيه، اخترشناس فرانسوي، براي محاسبه اندازهِ ظاهري كهكشان آندرومدا از دوربين دو‌چشمي استفاده كرد. او دريافت كه گستردگي اين كهكشان حدود ۱*۵ درجه است. آخرين اندازه پذيرفته شده، كمتر از اين مقدار است (۵/۳). جاي تعجب نيست كه پيش از اختراع تلسكوپ رصدگران بسياري به‌اين جرم توجه داشته‌اند. رصدگران آن دوران يك امتياز بزرگ داشتند؛ آسمان تاريك. قدر ظاهري كهكشان آندرومدا ۴/۳ است و رصدگري تيزبين، اجرامي تا قدر ۵/۶ را تشخيص مي‌دهد.

+ نوشته شده در  Fri 26 Jan 2007ساعت 1 PM  توسط A^2  | 
در سال ۱۹۹۵ تلسکوپ فضایی هابل،سه ستون گازی زیبا را که اکنون آنها را با نام ستون های آفرینش می شناسیم؛در سحابی عقاب به تصویر کشيد.پس از سال ها،تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا توانست تصویری متفاوت با عکس قبلی هابل،از این ستون ها تهیه کند.
پیمان اکبرنیا

تصویر جدید اسپیتزر(Spitzer) ستون های کامل و دست نخورده ی گازی را در کنار ابرهای بزرگ غبار نشان می دهد؛که به نظر می رسد در اثر یک انفجار ستاره ای داغ شده اند.اخترشناسان گمان می کنند که موج ضربه ی یک انفجار ابرنواختری با برخورد به یکی از این ستون ها در ۶۰۰۰ سال قبل موجب فرو ریختن آن شده باشد.به دلیل این که۷۰۰۰ سال طول می کشد تا نور این ناحیه به زمین برسد؛عکس برداری از آن تا۱۰۰۰ سال دیگر امکان پذیر نیست.

تصویر با شکوه سحابی عقاب که به وسیله ی تلسکوپ اسپیتزر گرفته شده است.این عکس ناحیه ای از ابر های آشفته و زادگاه ستاره های جدید در نور فرو سرخ را نشان می دهد.رنگ سبز نواحی سردتر وغبار آلود را نشان می دهد که شامل ستون های معروف آفرینش نیز می شود.

در این عکس،نمایی از سحابی عقاب(Eagle Nebula) مشخص است. ناحیه ای پهناور و پر آشوب از ستاره ها که در میان ابرها و ستون های گازوغبار قرار دارند و در میان آنها سه ستون معروف آفرینش نیز دیده می شوند.

نیکلاس فلاگی(Nicolas Flagey)از موسسه اخترفیزیک"spatiale"در فرانسه می گوید:«اشتیاق یک منجم هنگام دیدن عکس ستون های آفرینش را در یک دهه قبل به خاطر دارم.هم اکنون ما چیزهای جدیدی در این ناحیه پیدا کرده ایم.ناحیه ای که گمان می کردیم آن را خوب شناخته ایم.» وی فارغ التحصیل مرکز علمی اسپیتزر ناسا در موسسه ی تکنولوژی کالیفرنیا در پاسادنا است و نتایج کار خود را در جلسه ی انجمن نجوم آمریکا در سیاتل ارائه داد.

اخترشناسان تا مدت ها تصور می کردند که موج یک انفجار ابرنواختری پایانی برای این ستون های مشهور است. این ناحیه تقریبا حاوی ۲۰ ستاره ی آماده برای انفجار است و تنها پارامتر مهم زمان است. مشاهدات اخیر اسپیتزر نشان می دهد؛که یکی از این ستارگان قبلا منفجر شده است و پیشینیان ما باید حدود ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل آن را به صورت ستاره ی درخشانی در آسمان دیده باشند.

هنگامی که یکی از این ستون های گازی فرو بریزند،گاز و غبار آنها پخش خواهد شد و موجب آشکار شدن ستاره هایی می شود که داخل این ستون ها متولد شده اند یا در حال شکل گیری هستند.همچنین ممکن است نسل جدیدی از ستاره ها از گاز و غبار فرو ریخته به وجود آیند.

تلسکوپ فضایی اسپیتزر در ناحیه ی فروسرخ رصد می کند. ناحیه ای که طول موج آن از نور مرئی بیش تر است و چشم انسان قادر به تشخیص آن نیست. رصد در این ناحیه این امکان را به رصد گر می دهد تا بسته به طول موجی که در آن رصد می کند؛بتواند خود ناحیه یا داخل آن را ببیند. در تصویرجدید،سه ستون کوچک،شفاف و سبز رنگ دیده می شوند.همچنین در داخل یکی از این ستون ها ستاره ای در حال شکل گیری است.

بالای ستون ها ابر عظیمی از گاز داغ دیده می شود که در تصویر با رنگ قرمز مشخص است. دانشمندان بر این باورند که این ناحیه در اثر موج ضربه ی یک انفجار ابرنواختری داغ شده است. مدرکی که فلاگی و تیمش در این باره ارائه می کنند شباهت بین شکل این گاز و گازهای باقی مانده از یک انفجار ابر نو اختری است. این گاز و غبار حالتی شبیه به یک پوسته دارد که نشان دهنده ی حرکت امواج یک ابرنوختر درفضا است.

دکتر آلبرتو نوریگا کرسپو(Dr. Alberto Noriega-Crespo)مشاور آقای فلاگی در مرکز علمی اسپیتزر می گوید:«چیزی غیر از نور ستاره این گاز را گرم می کند.ما به کمک اسپیتزر و با رصد در ناحیه فروسرخ توانسته ایم جواب این مسئله را پیدا کنیم».

منبع:   www.spaceflightnow.com

+ نوشته شده در  Fri 26 Jan 2007ساعت 1 PM  توسط A^2  | 

 
 
 

تصویر دوربین پیشرفته نقشه برداری هابل : ستاره های دارای سیاره در آن مشخص شده اند.
 
چندی پیش دانشمندان برای بررسی سیارات فرا خورشیدی نزدیک به ما لیست کاملی از ستاره هائی را که ممکن است دارای چنین اجرامی در اطراف خود باشند تهیه کردند. موضوع آنقدر برای ناسا اهمیت داشت که قرار شد این ماموریت بر عهده تلسکوپ فضائی هابل گذاشته شود. ستاره های کاندیدا در مرکز راه شیری قرار داشتند. مرکز راه شیری زادگاه 180000 ستاره بسیار پر جرم که فاصله شان از ما تقریبا 26000 سال نوری بود. قرار بود که هابل با استفاده از بارزترین روش مشاهده سیارات فرا خورشیدی یعنی ثبت گذر سیاره از جلوی ستاره مادر به جست و جوی این اجرام بپردازد. حدس زده می شد که نتیجه کار رضایت بخش باشد. با بررسی های هابل بر روی ستاره های نامزد معلوم شد که 16 عدد از آنها به احتمال زیاد دارای سیاره باشند. کاوش ها بر روی این شانزده ستاره ادامه یافت تا اینکه هابل توانست اولین سیاره های این طرح را بیابد. همان طور که پیش بینی شده بود اندازه هایشان تقریبا در حد سیاره مشتری خودمان بود اما با این حال سیاره ای با 13 برابر جرم مشتری نیز در تصویر هابل دیده شد. مشکل اینجا بود که سیاره ای با این جرم آیا باز هم سیاره نامید می شود؟! معادلات اختر فیزیکی می گوید سیاره ای با این وزن جزء ستاره های کوتوله طبقه بندی می شود.                                                                                                                                 

هابل توانست از 16 ستاره نامزد 15 عدد از آنها را به روش ثبت گذرهای سیاره از جلوی ستاره مادر بیابد.
 
چیزی که توجه دانشمندان را جلب کرده بود دوره گردش آنها به دور ستاره مادر بود. یکی از آنها در 10 ساعت ستاره مادر را دور می زد! فاصله اش از ستاره فقط 740000 مایل بود و دمای سطحش در حدود 3000 درجه فارنهایت تخمین زده شده بود. هابل توانست از 16 ستاره نامزد دارای سیاره 15 عدد از آنها را به روش ثبت گذر سیاره از جلوی ستاره بیابد. بعضی از آنها به هنگام عبور از جلوی ستاره 10 درصد از نور آن را کاهش می دادند و هابل هم به راحتی می توانست این تغییرات نوری را ثبت کند. علاوه بر سیارات چند کوتوله قهوه ای با جرمی معادل 10 تا 13 برابر مشتری نیز در تصویر دیده شدند. با این یافته ها دانشمندان متوجه شدند که حتی در نزدیکی خودمان می توانیم به دنبال سیارات فرا خورشیدی باشیم. تلسکوپ فضائی هابل دوباره از ماموریتی که به آن واگذار شده بود سر بلند بیرون آمد. ناسا تصمیم گرفته که ادامه کاوش ها را بر عهده ماموریت کپلر بگذارد. ماموریتی که برای جست و جوی سیارات نزدیک به زمین سال آینده راهی فضا خواهد شد. شرح کامل این یافته دیروز( پنج شنبه ) در روزنامه علمی " نیچر " منتشر شد. برای کسب اطلاعات بیشتر از این یافته به لینک های زیر مراجعه کنید.                                
 

دانلود انیمیشن های این یافته :

کلیپ اول   : گذر سیارات یافته شده از جلوی ستاره مادر     

کلیپ دوم  :  مکان سیارات یافته شده در قلب کهکشان                
 
 
 

+ نوشته شده در  Fri 6 Oct 2006ساعت 3 PM  توسط A^2  | 
تصویر گرفته شده از این ناحیه به وسیله ي تلسکوپ فضایي هابل انبوهي از ابرهاي اکسیژن و هیدروژن را نشان مي دهد که گویي به همراه گرد و غبار بر روي یک بوم نقاشي در اندازه ي نجومي پیچیده و درهم آمیخته شده اند. این منطقه ي خاص در ابر ماژلاني بزرگ شامل برخي از درخشان ترین خوشه هاي ستاره ایست.انرژي خروجي بسیار شدید این ستارگان داغ و درخشان نه تنها مولد تابش امواج فرابنفش است بلکه بادهاي ستاره اي بسیار قوي و پرسرعت و ذرات بارداري که در فضا مي درخشند را نیز تولید مي کند. هر دو این اعمال در N۱۸۰B آشکارا دیده مي شود.


 در مقابل گازهاي هیدروژن و اکسیژن درخشان نوارهاي غبار به طول صد سال نوري دیده مي شوند که در طول سحابي کشیده شده و هسته ي خوشه اي را در نزدیکي مرکز تصویر قطع کرده اند.عمود بر جهت این غبارهاي تیره لبه هاي نارنجي روشني از ابرهاي فشرده ي غبار در نزدیکي پایین راست و بالا چپ تصویر ظاهر شده اند که اندازه شان چند سال نوري بیشتر نیست.
 
 هم چنین در میان ابرهاي غبار ساقه هایي از غبار معروف به خرطوم فیل نیز دیده مي شوند. اگر فشاربادهاي ستاره اي اطراف به قدر کافي زیاد باشد و موجب متراکم شدن این مواد و انقباض گرانشي آن ها شود، امکان پیدایش ستارگان در این ابرهاي کوچک غبار وجود دارد.

 این تصویر به وسیله ي دوربین میدان دید باز هابل در ۱۹۹۸ به کمک فیلتر هایي جهت جدا کردن نور ساطع شده از گاز هاي اکسیژن و هیدروژن تهیه شده است. براي خلق این ترکیب رنگي اطلاعات فیلتر هاي هیدروژن و اکسیژن به ترتیب با رنگ هاي قرمز و آبي و ترکیب آن ها به صورت سبز رنگ آمیزي شده است. محصول این ادغام ابرهاي صورتي و نارنجي هیدروژن در میان زمینه ي آبي رنگ گاز اکسیژن است. ابرهاي فشرده ي غبار مانع نور ستارگان شده و از نظرما گازهایي درخشان را پدید آورده است.

+ نوشته شده در  Tue 29 Aug 2006ساعت 11 PM  توسط A^2  |