|
The brightest stellar explosion ever recorded may be a long-sought new type of supernova, according to observations by NASA's Chandra X-ray Observatory and ground-based optical telescopes. This discovery indicates that violent explosions of extremely massive stars were relatively common in the early universe, and that a similar explosion may be ready to go off in our own galaxy. | |
تحقيقاتي كه به تازگي توسط دو فيزيكدان انجام شده نشان مي دهد كه ميزان ماده از ميزان انرژي موجود در جهان براي هميشه بيشتر خواهد بود .
انشتين نشان داد كه ماده و انرژي نسخه هاي متفاوتي از يكديگر هستند . او با ارائه ي فرمول E=mc2 نشان داد كه چه ميزان انژي از تبديل جرم هر ماده مي توان بدست آورد .
در حال حاضر ما قادريم قسمت اعظم جهان خود را مشاهده كنيم اما با انبساط جهان ، اجسام دوردست هر لحظه سريع تر از ما دور دور مي شوند و روزي مي رسد كه اين اجسام با سرعتي كه فراتر از سرعت نور به نظر خواهد رسيد از ما دور خواهند شد و در آن هنگام ما تنها مي توانيم اجرام موجود در خوشه ي كهكشاني محلي خود را تماشا كنيم . هنگامي كه سرعت جسمي از سرعت نور فراتر رود آن جسم با توجه به فرمول انشتين به تشعشعات انرژي تبديل خواهد شد .
با توجه به اين نظريه اكنون فيزيكدان ها و كيهان شناسان بر اين باورند كه تريليون ها سال ديگر تمام ماده ي موجود در جهان به تشعشعات انرژي تبديل خواهد شد.
اما فشار ماده ي تاريك يا همان نيرويي كه باعث شتاب گرفتن جريان انبساط عالم مي شود شايد بتواند پيشگويي بالا را به نفع ماده تغيير دهد .دو فيزيكدان به نام هاي Lawrence Krauss و Robert Scherrer به تازگي با ارائه ي مقاله اي در نشريه ي Physical Review اعلام كردند تا زماني كه ماده ي تاريك باعث انبساط جهان مي شود ، نسبت ميان ماده و تشعشعات انرژي تقريبا همين گونه باقي خواهد ماند .
Krauss و Scherrer محاسبه كرده اند كه تشعشات انرژي كه ازمحو شدن ماده بوجود آمده اند با همان سرعت بوجود آمده ، رقيق خواهند شد و نسبت ميان ماده و انرژي همانگونه كه هست باقي مي ماند :
هنگامي كه مقداري ماده در اين فرايند به تشعشع انرژي تبديل مي شود ، انرژي تاريك فاصله ي ميان فوتون هاي آن را افزايش مي دهد و باعث كاهش انرژي و غلظت آن در جهان مي شود . اين فرايند باعث خواهد شد تا ميزان ماده براي هميشه بر ميزان انزژي در جهان چيره باشد .
|
|||
|
An inspiring Hubble mosaic of Stephan's Quintet |
Based on Einstein’s Equati on E=mc2
متن مقاله به شكل PDF ميباشد. جهت دانلود روي لينك زير كليك نماييد:
Existence of Negative Mass Based On Einstein's Energy Equation
Dr. Rasul Javahey
سايز فايل : 260KB
معمولاً مردم سئوالاتي از اين دست ميپرسند: <اخترشناسان چگونه فواصل گسترده تا كهكشانهاي مختلف را اندازهگيري ميكنند؟> در پاسخ بهچنين سئوالاتي كهكشان آندرومدا نقش محوري بازي ميكند و اين پاسخها تصوير ما را از عالم ميسازد.
داستان آندرومدا، بهكمك هاليوود، يكي از معروفترين داستانهاست. فيلم <برخورد غولها> محصول سال ۱۹۸۱ بيانگر داستان برساوش، قهرمان يوناني، است.
خدايان براي برساوش هدايايي آوردند و او بيتاب بود كه زودتر آنها را امتحان كند. پس صَندَلهاي بالدار خود را بهپا كرد و بهجزيرهاي رفت كه <گورگون مدوزا>ي مخوف در آنجا بود؛ هيولايي نفرينشده كه هر كس بهچشمانش مينگريست بهسنگ تبديل ميشد. موهاي <مدوزا>، كه هر كدام مارِ زندهاي بود، او را عصبيتر ميكردند. برساوش از انعكاس نور در سِپرش براي بهدام انداختن او استفاده كرد و با يك ضربه شمشير سرش را قطع كرد. مارها همچنان پيچ و تاب ميخوردند كه برساوش سر را در كيسهاي جادويي انداخت و بهپرواز درآمد. در راه بازگشت، آندرومداي زيبارو را ديد كه بر صخرههاي كناره دريا بهزنجير كشيده شده بود و اژدهايي دريايي، بهنام قِيطُس، قصد داشت آن طُعمهِ زيبا را بِبلعد. قيطس بسيار بزرگتر از آن بود كه برساوش، حتي با شمشير جادويي خود، قادر بهكشتنش باشد. برساوش لحظهاي انديشيد، سرِ <مدوزا> را از كيسه بيرون آورد و مقابل چشمان قيطس نگهداشت و او را بهسنگ تبديل كرد. برساوش پس از نجات آندرومدا با او ازدواج كرد.
اخترشناسان دوران گذشته مجذوب زيبايي صورت فلكي آندرومدا و مبهوت لكهِ نور كِدِر در آن بودند. اين لكهِ نورانيِ كِدِر بهسحابي بزرگ معروف شده بود، زيرا نه چشمان بشر و نه تلسكوپهاي اوليه نميتوانستند هويتش را تشخيص دهند.
براي بيشتر اخترشناسان آماتور، ۳۱ M دورترين جرمي است كه با چشمان غيرمسلح ميتوان ديد (رصدگران تيزبين ۳۳M را نيز ميبينيد). حتي در بهترين شرايط رصدي، بدون دوربين دو چشمي و تلسكوپ، ميتوانيد جرم پَخِ كِدِر و كشيدهاي را بهقطر يك درجه ببينيد. اين اندازه دو برا بر قطر ماه كامل است.
در اوايل دهه ۱۹۵۰، روبِر ژونكيه، اخترشناس فرانسوي، براي محاسبه اندازهِ ظاهري كهكشان آندرومدا از دوربين دوچشمي استفاده كرد. او دريافت كه گستردگي اين كهكشان حدود ۱*۵ درجه است. آخرين اندازه پذيرفته شده، كمتر از اين مقدار است (۵/۳). جاي تعجب نيست كه پيش از اختراع تلسكوپ رصدگران بسياري بهاين جرم توجه داشتهاند. رصدگران آن دوران يك امتياز بزرگ داشتند؛ آسمان تاريك. قدر ظاهري كهكشان آندرومدا ۴/۳ است و رصدگري تيزبين، اجرامي تا قدر ۵/۶ را تشخيص ميدهد.
تصویر جدید اسپیتزر(Spitzer) ستون های کامل و دست نخورده ی گازی را در کنار ابرهای بزرگ غبار نشان می دهد؛که به نظر می رسد در اثر یک انفجار ستاره ای داغ شده اند.اخترشناسان گمان می کنند که موج ضربه ی یک انفجار ابرنواختری با برخورد به یکی از این ستون ها در ۶۰۰۰ سال قبل موجب فرو ریختن آن شده باشد.به دلیل این که۷۰۰۰ سال طول می کشد تا نور این ناحیه به زمین برسد؛عکس برداری از آن تا۱۰۰۰ سال دیگر امکان پذیر نیست.
تصویر با شکوه سحابی عقاب که به وسیله ی تلسکوپ اسپیتزر گرفته شده است.این عکس ناحیه ای از ابر های آشفته و زادگاه ستاره های جدید در نور فرو سرخ را نشان می دهد.رنگ سبز نواحی سردتر وغبار آلود را نشان می دهد که شامل ستون های معروف آفرینش نیز می شود.
در این عکس،نمایی از سحابی عقاب(Eagle Nebula) مشخص است. ناحیه ای پهناور و پر آشوب از ستاره ها که در میان ابرها و ستون های گازوغبار قرار دارند و در میان آنها سه ستون معروف آفرینش نیز دیده می شوند.
نیکلاس فلاگی(Nicolas Flagey)از موسسه اخترفیزیک"spatiale"در فرانسه می گوید:«اشتیاق یک منجم هنگام دیدن عکس ستون های آفرینش را در یک دهه قبل به خاطر دارم.هم اکنون ما چیزهای جدیدی در این ناحیه پیدا کرده ایم.ناحیه ای که گمان می کردیم آن را خوب شناخته ایم.» وی فارغ التحصیل مرکز علمی اسپیتزر ناسا در موسسه ی تکنولوژی کالیفرنیا در پاسادنا است و نتایج کار خود را در جلسه ی انجمن نجوم آمریکا در سیاتل ارائه داد.
اخترشناسان تا مدت ها تصور می کردند که موج یک انفجار ابرنواختری پایانی برای این ستون های مشهور است. این ناحیه تقریبا حاوی ۲۰ ستاره ی آماده برای انفجار است و تنها پارامتر مهم زمان است. مشاهدات اخیر اسپیتزر نشان می دهد؛که یکی از این ستارگان قبلا منفجر شده است و پیشینیان ما باید حدود ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل آن را به صورت ستاره ی درخشانی در آسمان دیده باشند.
هنگامی که یکی از این ستون های گازی فرو بریزند،گاز و غبار آنها پخش خواهد شد و موجب آشکار شدن ستاره هایی می شود که داخل این ستون ها متولد شده اند یا در حال شکل گیری هستند.همچنین ممکن است نسل جدیدی از ستاره ها از گاز و غبار فرو ریخته به وجود آیند.
تلسکوپ فضایی اسپیتزر در ناحیه ی فروسرخ رصد می کند. ناحیه ای که طول موج آن از نور مرئی بیش تر است و چشم انسان قادر به تشخیص آن نیست. رصد در این ناحیه این امکان را به رصد گر می دهد تا بسته به طول موجی که در آن رصد می کند؛بتواند خود ناحیه یا داخل آن را ببیند. در تصویرجدید،سه ستون کوچک،شفاف و سبز رنگ دیده می شوند.همچنین در داخل یکی از این ستون ها ستاره ای در حال شکل گیری است.
بالای ستون ها ابر عظیمی از گاز داغ دیده می شود که در تصویر با رنگ قرمز مشخص است. دانشمندان بر این باورند که این ناحیه در اثر موج ضربه ی یک انفجار ابرنواختری داغ شده است. مدرکی که فلاگی و تیمش در این باره ارائه می کنند شباهت بین شکل این گاز و گازهای باقی مانده از یک انفجار ابر نو اختری است. این گاز و غبار حالتی شبیه به یک پوسته دارد که نشان دهنده ی حرکت امواج یک ابرنوختر درفضا است.
دکتر آلبرتو نوریگا کرسپو(Dr. Alberto Noriega-Crespo)مشاور آقای فلاگی در مرکز علمی اسپیتزر می گوید:«چیزی غیر از نور ستاره این گاز را گرم می کند.ما به کمک اسپیتزر و با رصد در ناحیه فروسرخ توانسته ایم جواب این مسئله را پیدا کنیم».
منبع: www.spaceflightnow.com


دانلود انیمیشن های این یافته :
کلیپ اول : گذر سیارات یافته شده از جلوی ستاره مادر
این تصویر به وسیله ي دوربین میدان دید باز هابل در ۱۹۹۸ به کمک فیلتر هایي جهت جدا کردن نور ساطع شده از گاز هاي اکسیژن و هیدروژن تهیه شده است. براي خلق این ترکیب رنگي اطلاعات فیلتر هاي هیدروژن و اکسیژن به ترتیب با رنگ هاي قرمز و آبي و ترکیب آن ها به صورت سبز رنگ آمیزي شده است. محصول این ادغام ابرهاي صورتي و نارنجي هیدروژن در میان زمینه ي آبي رنگ گاز اکسیژن است. ابرهاي فشرده ي غبار مانع نور ستارگان شده و از نظرما گازهایي درخشان را پدید آورده است.