Based on Einstein’s Equati on E=mc2
متن مقاله به شكل PDF ميباشد. جهت دانلود روي لينك زير كليك نماييد:
Existence of Negative Mass Based On Einstein's Energy Equation
Dr. Rasul Javahey
سايز فايل : 260KB
به گزارش سايت اينترنتي "نيوساينتيست"، محققان دانشگاه ايالتي "واشينگتن" و دانشگاه "ويسكانسين-مديسون" در آمريكا و نيز دانشگاه "روهر- يونيورسيتي" در آلمان در مطالعهاي مشترك، فلز قلع مذاب با دماي ۳۰۰درجه سانتيگراد را با قطعات ريزي در ابعادي حدود يك دهم ميليمتر از ماده سراميكي موسوم به "تيتانيد باريوم" كه معمولا به عنوان عايق در قطعات الكتريكي استفاده ميشود، مخلوط كردند.
هنگامي كه ماده مركب حاصل سرد شد، استوانههايي به ارتفاع ۳سانتيمتر و قطر دو ميليمتر از اين ماده از لحاظ سختي مورد آزمايش قرار گرفت و نتايج اين مطالعه نشان داد در دماي محيطي ۵۸تا ۵۹درجه سانتيگراد، ماده جديد در برابر خم شدن، در حدود ده برابر بيشتر مقاومت نشان ميدهد و سختي بسيار زيادي دارد.
به گفته "مارك اسپيرينگ" كارشناس مواد دانشگاه "ساوثهمپتون" در انگليس كه در اين مطالعه شركت نداشته است، ويژگي سختي بالاي اين ماده از خواص ذرات "تيتانيد باريوم" سرچشمه گرفته است. هنگامي كه "تيتانيد باريوم" سرد ميشود، ساختار كريستالي اين ماده به گونهاي تغيير ميكند كه حجم آن افزايش مييابد و از آنجا كه "تيتانيد باريوم" در اين ماده مركب درون مخلوط ماتريسي شكل فلز قلع قرار گرفته، براي افزايش حجم خود با فشار زيادي مواجه ميشود كه اين نيرو در آن ذخيره شده و در نهايت ساختار ماده مركب پس از سرد شدن به شدت سخت و محكم ميشود.
وي افزود اين ماده كه هنگام سرد شدن انرژي زيادي درون آن ذخيره شده، پس از سرد شدن، زماني كه در دماي معيني به آن فشار وارد شود، انرژي ذخيره شده را آزاد كرده و در برابر خم شدن به شدت مقاومت ميكند.
"اسپرينگ" اظهار داشت توليد مادهاي جديد و سخت تر از الماس، هرچند ويژگي سختي بسيار زياد اين ماده تنها پس از قرار گرفتن در محدوده دمايي خاص فراهم ميشود، اهميت بسيار زيادي دارد.
سازندگان اين ماده عقيده دارند ميتوان براي مثال از آن براي توليد پوششهاي محافظي استفاده كرد كه در دماهاي مشخص بسيار سخت باشند و فشار را به خوبي تحمل كنند اما در ساير دماها ويژگيهاي ديگري داشته و نرم تر باشند.
ایرنا

This plot shows the orbital height of the ISS over the last year. Clearly visible are the re-boosts which suddenly increase the height, and the gradual decay in between. The height is averaged over one orbit, and the gradual decrease is caused by atmospheric drag. As can be seen from the plot, the rate of descent is not constant and this variation is caused by changes in the density of the tenuous outer atmosphere due mainly to solar activity.