در زمانی که کاسینی اطلاعات شگفت‌ انگيزی را از سطح تیتان جمع آوری می کرد،شش ابزار هویگنس در طی مدت ۲ ساعت و نیم کار مداوم،مناظر‌ ديدنی را از سطح تیتان به تصویر کشیدند.

آتنا کاستنیس از رصدخانه پاریس می گوید:«با در نظر گرفتن تمام اطلاعات، تصویر باشکوهی از تیتان بدست می آید. تصاویر به دست آمده از طیف رادیومتر(DISR) سطحی را نشان می دهند که صاف و هموار نیست و دارای مجاری است که در اثر جریان ماده ای سیال به وجود آمده اند.»
جاناتان لونین از دانشگاه آریزونا می گوید:«ما قطعات دایره ای شکلِ یخ را در ناحیه فرود، مشاهده کردیم».

بر اساس گزارش های فرستاده شده از واحد علوم سطح (SSP)،فضاپیما در شن های متراکم شده، فرود آمده است.لونین معتقد است:«بررسی تمامی این موارد روشن کرد که هویگنس در یک جریان سیال فرود آمده است».سرانجام محققان با کروماتوگرافی از گاز و طیف سنجی جرمی(GCMS) توانستند نوع این ماده سیال را تعیین کنند. لونین می گوید:«متان برروی تیتان نقش آب بر روی زمین را دارد.اما هنوز مشخص نیست که به چه شکل است».

همچنین نتایج (GCMS) دو ایزوتوپ آرگون را نشان دادند. وجود آرگون ۴۰ نشان می دهد که درون تیتان هنوز فعال است که برای یک قمر امری غیر عادی است و نشانی بر وجود لایه ای عایق مانند و متشکل از یخ و متان است؛که حرارت را در بر می گیرند.گاهی اوقات‌ این حرارت باعث فورانی از یخ در آتشفشان های خاموش می شود که به وسیله ی فضاپیمای کاسینی نیز گزارش شده است.از آنجایی که آرگون ۴۰ سنگین است و به سمت پایین جو حرکت می کند؛برای یافتن آن،وجود هویگنس بر روی سطح ضروری است.

دانیل گوتیه از رصدخانه پاریس بر این باور است که وجود آرگون ۳۶ نشان می دهد؛که تیتان بعد از تشکیل زحل و در زمانی که ابر گازی اولیه در حرارت ۴۰ کلوین خنک شده ومنظومه شمسی را تشکیل داده است،به وجود آمده است.

جو تیتان نیز باعث تعجب است. گوتیه می گوید:«یکی از کشف های هویگنس این است که سرعت باد در ارتفاع ۶۰ کیلومتری از سطح،کاهش می یابد و به صفر می رسد.»این مسئله برای دانشمندانی که سرگرم طراحی مدلی برای جریان جو این قمر هستند، رقابتی تازه را به وجود آورده است.

ابزار شناسایی ساختار جو هویگنس(HASI) دمای جو را در ارتفاع ۱۶۰۰ کیلومتری از سطح اندازه گرفت و نشان داد که جو این قمر از نیتروژن، متان و اتان تشکیل شده است.همانطور که آب در جو زمین ایجاد رطوبت می کند، متان و اتان هم همین نقش را در تیتان ایفا می کنند. هویگنس دمای ۹۴ کلوین و رطوبت %۴۵ را بر روی سطح تیتان نشان داد.

هویگنس زمینه ای برای تفسیر اطلاعات دریافتی از کاسینی را در اختیار دانشمندان علوم سیاره ای قرار می دهد. در ابتدای سال ۲۰۰۷، کاسینی وجود متان مایع در برکه های تیتان را نشان داد.این فضاپیما با مشارکت آمریکا و اروپا ماموریت دیگری را از ۱۳ ژانویه ۲۰۰۷ تا تابستان ۲۰۰۸ آغاز کرده است.کریستف ساتین از دانشگاه نانت فرانسه می گوید:«یکی از این موارد بررسی برکه های کشف شده است».

منبع: http://www.sciencedaily.com

تصویر جدید اسپیتزر(Spitzer) ستون های کامل و دست نخورده ی گازی را در کنار ابرهای بزرگ غبار نشان می دهد؛که به نظر می رسد در اثر یک انفجار ستاره ای داغ شده اند.اخترشناسان گمان می کنند که موج ضربه ی یک انفجار ابرنواختری با برخورد به یکی از این ستون ها در ۶۰۰۰ سال قبل موجب فرو ریختن آن شده باشد.به دلیل این که۷۰۰۰ سال طول می کشد تا نور این ناحیه به زمین برسد؛عکس برداری از آن تا۱۰۰۰ سال دیگر امکان پذیر نیست.

تصویر با شکوه سحابی عقاب که به وسیله ی تلسکوپ اسپیتزر گرفته شده است.این عکس ناحیه ای از ابر های آشفته و زادگاه ستاره های جدید در نور فرو سرخ را نشان می دهد.رنگ سبز نواحی سردتر وغبار آلود را نشان می دهد که شامل ستون های معروف آفرینش نیز می شود.

در این عکس،نمایی از سحابی عقاب(Eagle Nebula) مشخص است. ناحیه ای پهناور و پر آشوب از ستاره ها که در میان ابرها و ستون های گازوغبار قرار دارند و در میان آنها سه ستون معروف آفرینش نیز دیده می شوند.

نیکلاس فلاگی(Nicolas Flagey)از موسسه اخترفیزیک"spatiale"در فرانسه می گوید:«اشتیاق یک منجم هنگام دیدن عکس ستون های آفرینش را در یک دهه قبل به خاطر دارم.هم اکنون ما چیزهای جدیدی در این ناحیه پیدا کرده ایم.ناحیه ای که گمان می کردیم آن را خوب شناخته ایم.» وی فارغ التحصیل مرکز علمی اسپیتزر ناسا در موسسه ی تکنولوژی کالیفرنیا در پاسادنا است و نتایج کار خود را در جلسه ی انجمن نجوم آمریکا در سیاتل ارائه داد.

اخترشناسان تا مدت ها تصور می کردند که موج یک انفجار ابرنواختری پایانی برای این ستون های مشهور است. این ناحیه تقریبا حاوی ۲۰ ستاره ی آماده برای انفجار است و تنها پارامتر مهم زمان است. مشاهدات اخیر اسپیتزر نشان می دهد؛که یکی از این ستارگان قبلا منفجر شده است و پیشینیان ما باید حدود ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل آن را به صورت ستاره ی درخشانی در آسمان دیده باشند.

هنگامی که یکی از این ستون های گازی فرو بریزند،گاز و غبار آنها پخش خواهد شد و موجب آشکار شدن ستاره هایی می شود که داخل این ستون ها متولد شده اند یا در حال شکل گیری هستند.همچنین ممکن است نسل جدیدی از ستاره ها از گاز و غبار فرو ریخته به وجود آیند.

تلسکوپ فضایی اسپیتزر در ناحیه ی فروسرخ رصد می کند. ناحیه ای که طول موج آن از نور مرئی بیش تر است و چشم انسان قادر به تشخیص آن نیست. رصد در این ناحیه این امکان را به رصد گر می دهد تا بسته به طول موجی که در آن رصد می کند؛بتواند خود ناحیه یا داخل آن را ببیند. در تصویرجدید،سه ستون کوچک،شفاف و سبز رنگ دیده می شوند.همچنین در داخل یکی از این ستون ها ستاره ای در حال شکل گیری است.

بالای ستون ها ابر عظیمی از گاز داغ دیده می شود که در تصویر با رنگ قرمز مشخص است. دانشمندان بر این باورند که این ناحیه در اثر موج ضربه ی یک انفجار ابرنواختری داغ شده است. مدرکی که فلاگی و تیمش در این باره ارائه می کنند شباهت بین شکل این گاز و گازهای باقی مانده از یک انفجار ابر نو اختری است. این گاز و غبار حالتی شبیه به یک پوسته دارد که نشان دهنده ی حرکت امواج یک ابرنوختر درفضا است.

دکتر آلبرتو نوریگا کرسپو(Dr. Alberto Noriega-Crespo)مشاور آقای فلاگی در مرکز علمی اسپیتزر می گوید:«چیزی غیر از نور ستاره این گاز را گرم می کند.ما به کمک اسپیتزر و با رصد در ناحیه فروسرخ توانسته ایم جواب این مسئله را پیدا کنیم».

منبع:   www.spaceflightnow.com